| Het magnetisch
veld rond de Zon is heer en meester over de gassen
aanwezig in de interplanetaire ruimte. Het gidst de uitstoot
van de zonnewind en doet de kosmische
stralen afbuigen. Slechts enkele planeten of manen,
waaronder de Aarde, hebben een magnetisch veld dat sterk
genoeg is om een gebied in de ruimte aan deze invloed
te onttrekken. Deze “bel” aldus gecreëerd
door het magnetisch veld van de Aarde vormt de magnetosfeer.
In de ionosfeer, op een hoogte tussen 2000 tot 3000
km, wordt het aantal botsingen tussen de geladen
deeltjes verwaarloosbaar klein. De beweging van
deze deeltjes wordt voornamelijk bepaald door het geomagnetisch
veld, d.i. het magnetisch veld van de Aarde.
Het geomagnetisch veld beperkt de bewegingsmogelijkheden
van de geladen deeltjes in de ionosfeer en verplicht
ze om in een spiraalvormige baan rond de veldlijnen
te bewegen. Daardoor zijn die deeltjes in staat om de
ruimte beheerst door dit veld, volledig in te nemen.
Deze ruimte die onze planeet volledig omgeeft, vormt
de magnetosfeer van de Aarde (video
1). De onderste grens is de ionosfeer en strekt
zich uit tot in de diepste gebieden die beïnvloed
worden door het geomagnetisch veld. Ten gevolge van
de interactie met de zonnewind (foto 1)
strekt de magnetosfeer zich in een langwerpige vorm
uit over verscheidene miljoenen kilometers (foto 2),
in de richting weg van de Zon. De magnetosfeer reageert
op explosieve verschijnselen van de Zon, die gevolgen
hebben tot in de magnetosfeer zelf (foto 3)
en tot aan het oppervlak van de Aarde, vooral boven
de magnetische polen. (foto 4
& video 2)
|
