| De aurora’s zijn zichtbare lichtfenomenen (video 1)
in de poolgebieden. Ze doen zich voor in de vorm van sluiers
(foto 1), banden, stralen
of lichtbogen en zijn te wijten aan elektronen
en energierijke protonen,
komende uit de magnetosfeer, die zich bewegen over de
lijnen van het aardse magnetisch
veld om zo de Aarde te bombarderen.
Deze elektronen
en protonen komen in botsing met neutrale deeltjes uit
de atmosfeer
, die aangeslagen worden en licht uitzenden. De
kleur en de hoogte van aurora’s vertellen ons
iets over de atmosferische gassen die aangeslagen zijn.
Beneden een hoogte van 100 km, is stikstof verantwoordelijk
voor de blauwe (foto 2)
en rode (foto 3) kleuren
in aurora's. Vanaf 100 tot ongeveer 250 km hoogte, is
de (soms overwegend) groene kleur te wijten aan aangeslagen
zuurstofatomen. Boven een hoogte van 250 km, wordt het
rode licht dat in de aurora's overheerst, ook veroorzaakt
door aangeslagen zuurstof.
De aurora’s zijn normaal zichtbaar in de gebieden
rond de Polen (foto 4)
waar ze een ovale band rond de magnetische Noord- en
Zuidpool vormen. In het zuidelijk halfrond, ligt het
poollichtovaal meestal boven Antarctica. In het noordelijk
halfrond, ligt het poollichtovaal boven Alaska, Canada
en Scandinavië.
Soms, tijdens krachtige magnetische stormen, strekt
het poollichtovaal zich uit tot op lagere breedtegraden,
zelfs tot in België. (video 2)
De aurora’s die voortkomen in het noordelijk halfrond
noemen we boreale aurora's en de aurora's in het zuidelijk
halfrond, australe aurora's. Dikwijls zijn ze elkaars
spiegelbeeld: we noemen ze aan elkaar gekoppelde aurora's.
|
